Melanie Broekhoven illustrator

Tekenen!
Ik ben te Rotterdam geboren, waar ik nog steeds werk en woon. Als klein kind deed ik niets liever dan tekenen. Vroeger hadden we nog geen mooie potloden, stiften en fijn papier in allerlei uitvoeringen zoals nu. Ieder leeg stukje papier dat ik in handen kreeg tekende ik vol.

Ik ging net zo lang door tot ik nog maar een stompje potlood overhad. Ik kon het niet laten en het zat er dus dik in dat ik er uiteindelijk mijn beroep van zou maken.
Mijn lievelingsboek was Panokko, van Anne de Vries dat ging over een indiaanse jongen die diep in het oerwoud van Suriname leefde. Ik heb het misschien wel vier keer gelezen. Het verhaal sprak me aan maar de omslagillustratie vond ik zó mooi en boeiend. Ik kon me er helemaal in verliezen.

Een andere wereld
Mijn interesse in verre landen en volken was daarmee gewekt. Zo belangrijk zijn illustraties bij een verhaal. Het leert je kijken en je te verplaatsen in een andere wereld dan de jouwe. Hoe gedetailleerder de tekening hoe meer het me aansprak, dat heb ik nog steeds. Vandaar dat ik zelf ook zo probeer te tekenen.

Na de kunstacademie begon ik op een reclamebureau van een bekend Rotterdams warenhuis. (dat er niet meer is) Voor de wekelijkse krantenadvertenties werden geen foto’s gebruikt, maar tekeningen.

Bloemetjesschorten
Als illustrator was het prettig om zo’n grote klant te hebben, want ook al vond ik sommige dingen heel saai om te moeten tekenen, het was wel werk en ik kon er van leven. Alles wat je kunt verzinnen heb ik getekend. Van bloemetjesschorten tot bruidsjurken. Sokken en pyjama’s, heel veel kinderkleding, maar ook fietsen, pepernoten, bonbons, plastic emmers, dunschillertjes en stofzuigers. Om maar iets te noemen..

Later ging ik als free-lancer werken en toen kwamen er nog meer opdrachtgevers bij. Soms werkte ik de hele nacht door om het klaar te krijgen, vaak durfde ik geen ‘nee’ te verkopen omdat ik een beetje bang was dat ze dan iemand anders zouden vragen het te doen. Tekenen voor reclame is geen kunst maar meer een ambacht, een vak waarin je heel nauwkeurig de opdracht uitvoert zoals de klant het wil hebben.

Eigen stijl
Wel ontwikkel je een eigen herkenbare stijl. Ik gebruik speciale stiften in honderden kleuren, gecombineerd met kleurpotloden en aquarelverf. Mijn penselen eindigen in één enkel haartje, waarmee ik het kleinste detail kan weergeven.

Ik hou namelijk van schuimkoppen op de golven en afbladderende verf op een houten schutting. Ik wil de zachte vacht van een kat laten zien en wapperende haren in de wind. Grillige stenen in het gras. Dat iets van goud en zilver is of fluweel. Ik wil eigenlijk dat wanneer je goed naar mijn tekening kijkt er steeds meer te ontdekken valt. Alsof je in een ouderwetse kijkdoos gluurt waar het licht geheimzinnig naar binnen valt en alles in de verte wel aanwezig is, maar in nevel gehuld.

Kinderboeken
Dus op een mooie dag werd dat opgemerkt door Uitgeverij Kluitman. Wat was ik gelukkig! Ik had meteen veel werk. Zo maakte ik de illustraties voor de series Floortje, Puppy Patrol, Hotel Rozenbottel, Romana en Ragebol en de Volbloedserie.

Daarna vroeg Uitgeverij de Eekhoorn me hun Olijke Tweeling in een eigentijds jasje te steken. Ook leuk! Daarna volgden Sammie, Ponyfriends en de Dolfijnenavonturen. Af en toe wat losse boeken over voetbal en dansen en de allerleukste opdracht kreeg ik toen ze me vroegen nieuwe omslagillustraties te maken voor wereldklassiekers zoals o.a. Alleen op de Wereld, Heidi, King Arthur, Black Beauty en Alice in Wonderland.

Daarvoor vroeg ik mijn zonen wel eens te poseren. Dat deden ze met tegenzin, want soms moesten ze een meisje zijn. Op die tekeningen gaf ik ze ineens lang blond haar. Maar ook als ridder een stoer zwaard in de hand en een paard. En net zo makkelijk zat mijn jongste als Remi weemoedig aan de waterkant met drie honden aan zijn zij en een aapje met een soldatenjasje aan op zijn schouder. Die tekeningen zijn me het dierbaarst.

Vandaag
Nu is mijn oudste zoon van 24 volgende maand klaar met zijn studie in Delft en mijn jongste is een 13-jarige gymnasiast. Voor uitgeverij Den Hertog werk ik nog niet zo lang, maar Simone Foekens en Teunie Suiker schrijven spannende verhalen waar ik ook iets moois van probeer te maken!

Al met al heb ik misschien al bijna 300 boeken geïllustreerd, dat is best veel, vind ik en je zou denken dat ik nergens anders tijd voor heb, maar gelukkig kan ik in de zomer lange wandelingen en klimtochten in de bergen maken en behalve heel veel lezen hou ik van naaien en fotograferen. Eigenlijk van alles waar ik mijn creativiteit in kwijt kan. En sinds kort woon ik in mijn nieuwe huis, hier is genoeg te schilderen en mooi te maken. Of ik ga lekker koken voor familie en vrienden, tijd nemen om bij te praten. Gelukkig weten ze me wel te vinden.

Als illustrator werk je altijd thuis, alléén en je hebt niet veel contact met collega’s. Ik zou het niet anders meer kunnen maar soms voelt het een beetje eenzaam. En toch… af en toe pak ik mijn grote doos pastelkrijt en waag me aan een landschap of een portret. Dit vrije werk ziet er wel iets anders uit dan mijn boekomslagen.

Ik laat me graag inspireren door de impressionisten. De Grote Kunst Van Het Weglaten is helaas niet helemaal aan mij besteed, daar valt nog heel veel te leren! In ieder geval heb ik een heerlijk beroep, ik hoop het te kunnen blijven doen tot ik heel oud ben!

Comments are closed